De binnenlaag: piekeren en zelftwijfel

De ene dag wil je stoppen.

Twee dagen later besluit je dat je gewoon ergens anders een betere baan nodig hebt.

Aan het eind van de week lig je wakker en vraag je je af wat je na je pensioen met jezelf aan moet, iets wat nog tientallen jaren weg is en om één uur ’s nachts op de een of andere manier toch urgent voelt.

Onlangs kwam ik een versie hiervan tegen in een Reddit-post van een mid-career professional die een zaal vol vreemden vroeg of dit normaal was. Een aantal jaren van ontslagrondes om zich heen. Gedachten over werk die het grootste deel van de dag doorliepen. Een hoofd dat heen en weer slingerde tussen drie totaal verschillende conclusies en nergens in het bijzonder uitkwam.

Het is normaal. Niet prettig, en niet iets om jarenlang door te laten draaien, maar echt heel gewoon bij mensen die al tientallen jaren een corporate loopbaan hebben.

Dit is wat ik tegen de schrijver ervan zou willen zeggen.

Dat heen en weer slingeren betekent meestal dat drie afzonderlijke vragen in elkaar zijn geschoven.

Wil ik weg uit deze baan?

Wil ik dit soort werk eigenlijk wel doen?

Hoe wil ik dat de komende twintig jaar eruitzien?

Drie verschillende vragen, op drie verschillende tijdlijnen, waarvoor je totaal verschillend bewijs nodig hebt om ze te beantwoorden. Stel ze allemaal tegelijk, en de slinger tussen verwarring en angst is gegarandeerd.

De meesten van ons hebben geleerd hierop te reageren door harder te duwen.

Veerkracht, doorzetten, doorgaan, het gaat vanzelf over.

Soms gaat het inderdaad over. Vaak is juist dat duwen wat de slinger in beweging houdt, omdat je inspanning toevoegt zonder helderheid toe te voegen, terwijl de echte vraag ongesteld blijft.

Vertragen heeft in het bedrijfsleven een slechte naam. Het lijkt op stuurloos ronddobberen.

In de praktijk is bewust stilstaan om die drie vragen uit elkaar te halen en ze één voor één te beantwoorden misschien wel het productiefste wat je kunt doen. Het ziet er alleen niet uit als productiviteit, dus bijna niemand doet het.

Twee eerlijke kanttekeningen.

1. Een pauze werkt alleen als die actief is. Stilstaan om er goed over na te denken is iets anders dan stilstaan en hopen; dat laatste is vermijding met een mooier etiket.
2. En als de gedachten constant doorgaan en invloed hebben op je slaap, je gezondheid of de mensen om je heen, dan is het de moeite waard om daarmee naar een huisarts of therapeut te gaan. Loopbaanhelderheid en angst zijn twee verschillende problemen, en ik zou niet willen dat iemand het ene behandelt alsof het het andere is.

Het eerste is waar ik werk. Ik help mid-career professionals die precies in die slinger vastzitten om tot een beslissing te komen waar ze achter kunnen staan.

Herken je dit? Welke van de drie vragen heb jij eigenlijk gesteld?